Een Poolse Expeditie  (Zeg dit in de stem van Ash van Pokémon als hij de titel van aflevering aankondigd. Superawesome.)


25 mei
19.45: Op weg naar het conservatorium voor de eindvoorstelling van José.
20.30: Omver geblazen worden door deze eindvoorstelling van José.
22.00: Horen dat José een welverdiende 9 heeft gekregen.
22.41: In de trein naar Lunetten waarbij steeds meer verdwaalde Dekoorleden onze coupé in lijken te stappen.
23.00: (Verwachtte vertrektijd) We horen dat de bus een uur vertraging heeft.
23.10: Ren- en Tikspelletjes op het parkeerterrein. Denk aan slingertikkertje, Lekker en Vies (de 18+ versie), en  Commando Pingelen in het groot.
23.45: Met zijn allen in de bus! Energie-level schiet even door het dak. We gaan echt vertrekken nu!
23.55: Ja hoor! We zijn echt onderweg!

26 mei
0.00: In de bus bij Roy, Koen en Pieter aan een tafeltje. We gaan pas spelletjes doen als Koen klaar is met zijn (vieze?) blaadje lezen...
1.00: Jeej! Voor het eerst in mijn leven Koehandel spelen.
1.15: In Oldenzaal. Christoph ophalen. Tja. Het was toch op de route. ;)
1.30: Tot de conclusie komen dat Koehandel echt een koeienPOEPspel is.
3.00: Nu pas klaar met Koehandel. Pieter vertrekt naar het rustige gedeelte van de bus om een uiltje te knappen.
3.30:  Een erg actieve en wakkere Christoph sluit zich aan bij ons tafeltje. Hij zegt dat hij nog nooit in Nederland gekaart heeft (Nu eigenlijk nog steeds niet, want we waren al over de grens naar Duitsland. Maar goed het idee is natuurlijk al ernstig genoeg) We leren hem Jokeren en dat pakt hij erg snel op. Al lig ik intern wel steeds in een scheur als hij schoppen Pik(of Bik) noemt.
4.15: Nu wel weer klaar met Jokeren en maar eens proberen of Roy en ik ook een oogje dicht kunnen doen.
5.15: Wakker gebeld worden door een telefoontje dat ik in 'the heat of the moment' verschrikt wegdruk van Papa die naar Pinkpop vertrekt. En weer in slaap vallen.
7.30: WAKKER!
9.00: Chillen bij een wegrestaurant buiten in de zon. Mensen hebben ijsjes gehaald. Keivroeg voor ijs vind ik. Maar dat kan natuurlijk aan mij liggen.
10.30: WE ZIJN IN POLEN!
10.35: De stress slaat toe en plotseling is er een verwoede pre-generale repetitie gaande.
10.55: We zijn bij het hotel, waar de typisch Pools ogende gids ons staat op te wachten. Psjemek. Zo klinkt zijn naam als ik het fonetisch op zou schrijven. Hoe je het in het Pools moet schrijven wil ik niet eens weten.
11.00: Heel mijn koffer uitruimen op de hotelkamer terwijl Roy al in slaap is gesukkeld.
11.10: Ook maar in slaap sukkelen.
13.00: Beneden aankomen voor de lunch. Deze was echter al om 12.15 begonnen! Catering in de stress! Oorzaak van de vergissing is niet meer te achterhalen en we leggen ons erbij neer.
13.15: Snel naar de hotelkamers, tassen pakken voor de dag en vervolgens buiten kijken wie we nog kunnen vinden.
14.00: Mee met Psjemek en Sjaak, Piet Hein, Chaim, Annemieke, Roy.
14.30: Even in een Pools winkelcentrum de Bershka bekijken met Annemieke (De Poolse mode is hoerig en uit de jaren tachtig)
14.45: Weer meeten met de GUYS. En verder lopen door Szczecin.
15.00: Veel lelijke kerken en vervallen gebouwen. Dan een scheepswrak dat uit de weg lijkt te groeien. Het interessantste van deze tour lijkt toch wel het verhaal te zijn van Psjemek over het oversteken. Er is een stoplicht in Szczecin over een grote weg. Die voor de voetgangers steeds maar heeeel even op groen gaat. Psjemek moest hier iedere dag oversteken om naar school te gaan. En dat oversteken was volgens hem een heel avontuur. En wat een avontuur was het poe-poe! (valt reuze mee, maar je moet niet treuzelen).
15.10: Heel even binnengespiekt in de oudste kerk van Szczecin. (Niet de mooiste denk ik)

Vanaf hier kunnen de tijden verschillen van de werkelijkheid, 'cause I lost all track of time'

15.20: We zijn plotseling op een soundcheck van een of ander Oekraïns festival. Mannen schreeuwen door microfoons en overal staan kraampjes die me nog het meest doen denken aan Sziget.
15.40: We geven aan Psjemek aan dat we nu echt wel toe zijn aan bier. Hij zegt dat hij ons naar de nieuwe-oude (of oude-nieuwe) stad wil brengen. En dat doet ie!
15.50: Ja hoor. We zitten aan het Poolse bier. Twee soorten die ik niet meer kan opzeggen smaakten ons goed. Sjaak en Chaim, die beseften dat we pas om 22.00 of 23.00 die avond weer zouden gaan eten besloten ook een versnapering te bestellen. Pierogi Ruski. Als ik het goed heb onthouden. Dumplings met spek en ui.
16.30: De dumplings zijn nergens te bekennen. Psjemek gaat het ze eens vragen.
17.00: Daar zijn de dumplings.
17.15: We lopen terug naar het hotel. Onderwege stoot Sjaak zijn door de teenslipper onbeschermde teen aan een betonblok dat (natuurlijk) op de Poolse weg lag.. Hij vermeldt ons nog dat het echt wel veel pijn doet. Wij zijn echter allemaal bekend met de pijn van het stoten van een teen en zeggen hem dat het vast zo over is.
?: We moeten snel onze spullen pakken want de bus die ons naar het concertgebouw zal brengen staat al klaar.
?: In de bus worden de ervaringen van de dag uitgewisseld en Psjemek verteld precies wat hij ons die dag al had verteld, maar nu door microfoon van de bus.

Ik stop nu met de tijdsaanduidingen want vanaf nu heb ik echt geen flauw benul van tijd meer.

Als we in het concertgebouw zijn gaan we meteen omkleden en soundchecken. De akoestiek in de zaal is fantastisch maar aan ieder van onze regieen moet iets veranderd worden door de trappenvorm van het podium. De zenuwen kicken nu echt in.
Na het schminken sluipen we de zaal in om te luisteren naar ons voorprogramma. Dit koor uit Berlijn heeft blijkbaar talloze prijzen gewonnen. Als ze echter het podium op komen lopen doen ze mij voor als een bijeengeraapt zooitje. De een draagt een gekleurde broek, de ander draagt een sjaaltje... Het is niet echt op elkaar afgestemd. Hun samenzang is geweldig, maar ze doen niets met regie.
Ik was eerlijk gezegd een beetje bang voor ons voorprogramma. Wat nu als wij slechter waren?

Bij het intro van hun laatste nummer sluipen wij de zaal uit. In de hal doen we een geluidloze scrum en de fles Jägermeister (door Psjemek nog voor ons gehaald) gaat er goed in. We staan klaar om het podium op te gaan. Het Berlijnse koor besluit nog een toegift toe geven (Please get it over with) en na een (voor mijn gevoel) ellenlange aankondiging zijn wij dan aan de beurt. We komen binnen in onze glanzende jurken, strakke pakken en met onze gespannen glimlachjes, en gaan onmiddellijk in regie staan. De mensen in de zaal gaan wat rechter zitten. Wij gaan ervoor.

 De eerste helft gaat fenomenaal, het publiek wil simpelweg niet stoppen met klappen. Zelfs niet als wij al klaar staan te wachten voor het volgende nummer. Christoph moet ze met een dankbaar handgebaar tot stilte manen. En daar gaan we weer.

De energie die we van het publiek terugkregen was terug te voelen, en vooral te horen, in ons volume bij de favoriete nummers. Als een na laatste nummer is Melodies From Heaven aan de beurt. En dat is eigenlijk altijd al een nummer wat alleen door dikke gospelmannen in jurken gezongen kan worden. Laat staan dat een Nederlands studentenkoortje dat overtuigend zacht kan zingen. Echt niet. Wij knalden de tonen eruit en ook de eerste solist van dat nummer was uitermate gemotiveerd en had bij de generale nog niet met microfoon mogen oefenen.
We weten nog steeds niet wat er nu precies mis ging, maar toen de priesterachtige solist zijn prediken uit ging schreeuwen in de microfoon was er vooral veel  gruntgeluid te horen. Oude Poolse vrouwtjes reikten verschrikt naar hun oren en ik pieste bijna in mijn broek van het lachen.
We geven nog een daverende toegift en het concert is afgelopen.

Als we vervolgens op de trappen van de het gebouw een nieuwe foto voor de website willen maken komen er meerder fotografen op ons afgerend en proberen mensen tussen ons in te kruipen om met ons op de foto te gaan. Heel rare gewaarwording.

Na het concert bekijkt Rogier (Doc.) de teen van een hele bleke Sjaak. Deze teen is erg dik en purper aangelopen. Rogier spalkt de teen en Sjaak kan er weer even tegenaan.

Rond een uur of 22.00, kan ook 23.00 geweest zijn, is het dan tijd voor het avondeten. We zijn uitgenodigd bij het koor van Psjemek. Deze hebben een geweldige BBQ in elkaar gezet voor ons en na ons te hebben toegezongen stortten we ons op de lekkernijen. Dat volgende half uur gebeurden er een aantal dingen. Een liter bier vond zijn plek in mijn maag. Ik probeerde van alles wat te proeven, het was namelijk allemaal overheerlijk. En toen de discolichten aangingen en de discoklassiekers klonken begon iedereen te dansen. Mijn oververmoeide maag trok dit echter niet zo goed. En dus was ik rond het uur van 1 genoodzaakt met de door Psjemek geregelde taxi naar huis te vertrekken. Ook Sjaak, Christoph en (natuurlijk) Roy gingen mee. (hij kon mij tenslotte niet zomaar alleen laten).

27 mei. 
De volgende dag kwamen de verhalen. Ik had niet veel gemist, maar wat ik had gemist was stuitend. Voor de rest was deze dag was een chilldag. De winkels waren dicht vanwege tweede Pinksterdag en dus besloten we maar weer terug te gaan naar het oude-nieuwe terras, waar we vervolgens de rest van Dekoor terugvonden. Iedereen wilde wat eten op dat terras en dat zorgde ervoor dat we met dertig man sterk de serveerster, van wie het haar eerste dag was, helemaal gek maakten. Ze bakte er niet zoveel van en de groep splitste zich op. Met Gideon en Annemieke heb ik die middag Wodka, Pindakaas-Kitkat en Chips met de smaak CHAKALAKA ingeslagen. Vervolgens zijn we schaduw gaan zoeken in het park alvorens naar het restaurant te gaan waar we die avond zouden eten. Na het eten haastten we ons zingend terug naar het hotel waar de chauffeurs op ons stonden te wachten. Iedereen stapte de bus in en onder het genot van NOG een fles Jägermeister en Toy Story 3 begonnen we de terugreis. 

Wat een avontuur. Ik vond het geweldig en ik heb nu nog veel meer zin gekregen om met deze geweldige groep mensen naar Amerika te gaan om een nog veel groter avontuur te beleven. <3