Gijs was mijn baby. Het knuffeltje ging met me mee naar huis toen hij nog maar zes weken oud was. Nog een klein bang bolletje bont dat stil in mijn handen lag. En Gijsje groeide. Iedere dag werd ik rond de klok van zes wakker gemaakt door mijn zachte vriend welke ik dan uit zijn kooi liet om hem zijn dagelijkse ochtendronde door mijn kamer te laten rennen. Maar al te vaak kwam hij me eerst hartverwarmend bedanken door op het bed te springen en mijn gezicht af te likken.
Dag in dag uit was hij bij me. In de trein, bij het thuisfront, in het park bij Dekoor, waar hij werd omgedoopt tot heuse mascotte.
Gijs is er niet meer.
De foto links is van zijn allerlaatste dag. Lekker rondgerend in het gras. Door iedereen geknuffeld en geaaid. Platters gesnoept en geposeerd voor prachtige foto´s. Vervolgens uitrusten bij mij binnen op het matje. Niets aan het handje. `s Avonds in zijn kooi. Hij vond het altijd vervelend als die kooi dicht moest. Ik heb hem die nacht alleen gelaten. Zijn laatste nacht heb ik hem alleen gelaten. Toen ik de volgende dag thuiskwam om hem mee naar het park te nemen was het voorbij.
Gijs is nog geen drie maanden oud geworden. Toch voelt het alsof hij jaren bij me was. Het doet zo veel pijn. Mijn kleintje, mijn huppeltje. Mijn baby. Ik mis je.
Gijsje, slaap zacht lieverd. Ik zal je nooit vergeten.
08-03-2012 / 21-05-2012
Geen opmerkingen:
Een reactie posten